Du må være innlogget for å få tilgang til alle nyheter! Logg inn eller opprett brukerkonto.

DT-kommentar

Dansen rundt røvarhistoriene

Dansen rundt røvarhistoriene

Magne Vaule (t.v.) og Marthon Skårland FOTO: Keth Odland

Tendensiøs journalistikk er alltid usmakleg. Men aller mest beisk er smaken når du veit at dei som blir ramma, ikkje har nokon som helst sjanse til å forsvara seg.

Tekst:

Publisert:

Oppdatert:
22.10.2014 kl 13:59

KOMMENTAR: Det er ein ting eg lurer på etter å ha lese i Stavanger Aftenblad om kva ordførar Marthon Skårland (H) og kontrollutvalsleiar Magne Vaule (Ap) har på programmet for denne dagen. Ifølgje den tradisjonelt seriøse og edruelege regionavisa skal ordføraren først få kontrollutvalsleiaren avsett, og deretter la den dumpa leiaren dansa for seg, iført bunad. Etter oppgjeret i kommunestyremøtet på ettermiddagen skal nemleg Marthon Skårland, framleis som ordførar, og Magne Vaule, nå som dansar i Bjerkreimringen, vidare til Bjerkreimhallen på Grunnlovsshow.

Men kvifor nemner ikkje Aftenbladet at naboen til Vaule pleier å lufta hunden til Skårland når han ikkje får tid sjølv? Hunden heiter for eksempel kanskje Leo, så journalisten kunne ha nytta anledninga til å få ein professor til å seia at "det går ei linje frå Den norske løve" til bjerkreimordføraren, hunden hans og den uønskte kontrollutvalsleiaren.

Avisa forsømmer seg grovt ved å hoppa over desse høgst relevante problemstillingane i artikkelen sin om mistillitsforslaget som skal behandlast på kommunestyremøtet i ettermiddag.

Men nok om tendensiøse smørjer og trist journalistikk. Her er eit forsøk på ei sakleg framstilling av saka basert på fakta og ikkje på ønsket om å laga ei røvarhistorie.

Marthon Skårland har gjort det eit samrøysta kontrollutval har pålagt han å gjera: leggja fram ei sak der kommunestyret skal vurdera om kontrollutvalet framleis har tillit. "Framleis" vil seia etter at kontrollutvalsleiar Magne Vaule etter møtet i kontrollutvalet den 8. september i år, der situasjonen rundt læringsmiljøet i kommunen var tema, vidareformidla informasjon frå den lukka delen av møtet til fullmektigen for foreldra til eit barn som har vore utsett for mobbing.

Kommuneleiinga har sjekka og sortert i dei juridiske forholda rundt ei slik vidareformidling. I saksframlegget sitt legg ikkje ordføraren skjul på at Magne Vaule hadde rett til å la parten som opplysningane gjaldt, få vita at desse opplysningane var gitt i det lukka møtet. At han gjekk via fullmektigen utan at det var lagt fram skriftleg erklæring frå foreldra om at denne personen representerte dei, var kanskje ikkje etter boka, men heller ikkje dét er Skårland sitt hovudpoeng i saksutgreiinga.

Det ordføraren synest er så vanskeleg å tolerera at han endar opp med eit mistillitsforslag, er "at ein medlem på eige initiativ vel å informera om si subjektive tolking av informasjon som er gitt i eit lukka møte". Ifølgje Skårland burde dette vore avtalt og avklart internt i kontrollutvalet på førehand.

Men korleis avtaler og avklarer ein med folk ein ikkje stoler på? Det er nemleg her mykje av problemet ligg; at vaksne folk som er valt for og sett til å gjera ein viktig jobb på vegner av innbyggjarane, ikkje klarer å samarbeida, og ikkje stoler på kvarandre. Grunnane til dét er mange og har å gjera med all mistrua, dei låste oppfatningane og fiendebileta, manipulasjonen og, ja, røvarhistoriene, som følgde i kjølvatnet av saka som starta på Bjerkreim skule hausten 2012, og som enda med å påføra Bjerkreim stempelet som Den store stygge mobbekommunen.

I dét biletet er det ingen som kjenner alle nyansane. (Dessverre er det også nokon som tydelegvis ikkje vil sjå nyansar.) Men at det finst ein einaste politikarar eller kommunalt tilsett i Bjerkreim som ikkje meiner at alt som kan gjerast for å førebyggja, hindra og stoppa mobbing, må gjerast, det skal ingen få meg til å tru.

Sannsynlegvis var det ikkje ei god løysing på problemet med dårleg samarbeidsklima og ukollegiale forhold i og utanfor kontrollutvalet å be kommunestyret vurdera om utvalet har tillit. Saka er alt blitt ei stor belastning for kommunen og har ført til at grums som burde vore reinska vekk for lenge sidan, igjen har kome til overflata. Men når eit samrøysta kontrollutval først har gitt kommunestyret dette oppdraget, så må mistillitssaka behandlast. Og då har både dei involverte og ikkje minst media eit ansvar for å la saka handla om nettopp det: tillit og lojalitet – og ikkje om vraking av brysame vaktbikkjer før dei skal dansa til ære for Grunnloven.

Nyheter fra andre aviser

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!