Du må være innlogget for å få tilgang til alle nyheter! Logg inn eller opprett brukerkonto.

Kryssa Noreg på skrå

Kryssa Noreg på skrå

AVKJØLING: Paret har bada i ein del kalde fjellvatn undervegs. Badet på Ogna var det varmaste dei hadde hatt på heile turen. FOTO: Merete Horpestad

I vår la Nina Buflaten og Torbjørn Ursin i veg frå Tana med hundespann. Denne veka nådde dei Ogna, etter å ha kryssa heile landet med hundespann, ski, sykkel og eigne føter.

Tekst:

Publisert:

Oppdatert:
16.10.2015 kl 14:07

«Norge på snei» har sambuarparet valt å kalla langturen sin. Dei valde å leggja ruta si frå nordaust til sørvest, snarare enn å velja den meir tradisjonelle ruta frå Nordkapp til Lindesnes.

På bloggen sin har dei skildra korleis dei fekk ideen. Ein av dei ymta frampå om at dei kanskje skulle tatt seg ein skikkeleg lang tur. Nå hugsar dei ikkje lenger kven som kom med forslaget, for det viste seg at dei begge hadde tenkt på ein slik langtur ei heil stund – heilt sidan før dei trefte kvarandre.

Dei har vore 29 år ei god stund, som dei uttrykkjer det på bloggen. Stasjonsvogn har dei allereie kjøpt, og dei kjenner at vaksenlivet trengjer seg på. Turen dei har drøymt om, ville dei ta nå, før dei er bundne av hus, hage, hund og ungar.

Første etappe gjekk frå Tana bru til Karasjok med hundespann, i lag med guide. Finnmarksvidda var snøfattig, så paret måtte tidvis veksla på å bruka skia og føtene.

Det har vore dagar der både vêr og humør har vore labert. Etappen frå Oldervik i Troms til Glomfjord i Nordland baud på nokon av dei stridaste dagane, men òg på dei beste.

Turen over Senja var tøff, innrømmer dei.

– Vêret var dårleg, sekkane var tunge, og snøen var roten, samanfattar Torbjørn. Men det blei aldri så gale at dei trega på at dei hadde lagt av garde. Og om vêret var ringt innimellom, så blei det alltid godt igjen.

Se bildet større

FOTO: Merete Horpestad

Høgdepunktet var strekninga Sulitjelma til Saltfjellet, meiner Torbjørn.

– Me hadde veldig fint vêr då, og dét er alltid positivt når du er på tur. Og naturen var variert og mektig, fortel han.

Om det var lite snø på Finnmarskvidda, så var det desto meir snø då dei kom lenger sør i landet. I Skarvheimen, som dei nådde i september, opplevde dei snøsmelting, mygg og haustfargar samtidig.

Frå Ådneram gjekk turen via Kjerag til Stavtjørn. Dei har overnatta i rundt 80 turisthytter undervegs, og på sisteetappen overnatta dei både i Tomannsbu og i den nye hytta i Kvitlen. På Stavtjørn overnatta dei i fjellstova, før dei la i veg på oppløpet mot Ogna. Nedover mot flate Jæren gjekk dei gjennom ein ny type landskap – eikeskog.

Tysdag nådde dei målet. På stranda på Ogna vrengde dei av seg kleda og tok eit bad i haustsola.

– Korleis har turen vore?

– Heilt fantastisk, seier Torbjørn Ursin.

– Det har gått heilt utruleg fint. Me har ikkje hatt nokon uhell, seier Nina.

– Kva har de lært?

– Me har lært mykje om kvarandre. Når ein er aleine på tur i fem månader, så blir ein godt kjent, slår Torbjørn fast.

– Og så har me fått mykje fagleg kunnskap om det å gå på tur, legg han til.

Dei to var i normalt god form då dei begynte på turen. Dei tok sikte på å gå seg i form undervegs.

– Me har lært at me toler mykje. Me har gått gjennom mykje tøft terreng, seier Nina.
Vandrarane legg til at turen ikkje har vore ein ekstremtur. Det einaste som er spesielt med turen dei har vore på, er at han har vart lenge, meiner dei.

– Dette kan dei fleste klara, understrekar Nina.

– Men du må ha lyst til det, legg Torbjørn til.

I tillegg til normalt god form krevst det ein del planlegging for å gjennomføra ein tur over fleire månader. For å sleppa å drassa med seg alt utstyret gjennom heile landet, har dei brukt Posten for alt han har vore verd. Postkontora langs ruta har dei vore innom både for å senda og henta pakkar.

Det er mange som har sagt til dei at dei kunne tenkt seg å gjera det same.

– Eg trur det er mange som drøymer om å gjera noko slikt som me har gjort. Forskjellen på oss og dei, er at me bestemde oss for å gjera det me drøymde om, seier Torbjørn.

Dei to syntest det er litt merkeleg å vera framme, etter å ha vore på tur i fem månader.

– Og litt trist, meiner Torbjørn.

Torbjørn er sivilingeniør i seismikkselskapet PGS, mens Nina jobbar med Den kulturelle skolesekken i Oslo kommune. Dei har nokon dagar å «landa» på før dei må tilbake på jobb. Pliktene heime i Oslo kallar ikkje før 2. november.

– Er de klare for å begynna på det «vanlege» vaksenlivet nå?

– Akkurat nå freistar det ikkje med eit åtte til fire liv, innrømmer Torbjørn Ursin.

Nyheter fra andre aviser

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!